Na referendumu održanom 1. marta 1992. godine, građanima Crne Gore je postavljeno pitanje: „Da li ste za to da Crna Gora, kao suverena republika, nastavi da živi u zajedničkoj državi − Jugoslaviji, potpuno ravnopravno sa drugim republikama koje to budu želele?“.
Nakon što su republike bivše SFRJ Slovenija i Hrvatska međunarodno priznate 15.01.1992. godine, vodeći političari Srbije i Crne Gore, krenuli su u proces formiranja nove jugoslovenske državne zajednice.
U BiH je održan referendum 29. feburara 1992. godine, na kome je 65% stanovništva odlučilo da krene u nezavisnost. U međuvremenu, na teritorijama nekadašnjih republika Hrvatske i BiH su organizovane Republika Srpska Krajina i Republika Srpska.
Međutim, preduslov za opstanak krnje Jugoslavije je bila zvanična odluka naroda Crne Gore. Na referendumu u Crnoj Gori koji je održan 1. marta 1992. godine, čak 95,96% izašlih birača (izlaznost je bila 66,04%) se odlučilo za državnu zajednicu sa Srbijom.
Pred građane Crne Gore je bilo postavljeno pitanje: „Da li ste za to da Crna Gora, kao suverena republika, nastavi da živi u zajedničkoj državi − Jugoslaviji, potpuno ravnopravno sa drugim republikama koje to budu želele?“
Svega par dana nakon referenduma, na Žabljaku je počela sa radom specijalna komisija koja je pisala nacrt prvog Ustava nove države Savezne Republike Jugoslavije. Nacrt ustava je završen sredinom aprila prosleđen republičkim parlamentima na razmatranje i usvajanje.
Ustav je usvojen na današnji dan, 27. aprila 1992. godine, u Beogradu, čime je Savezna Republika Jugoslavija i zvanično stupila na političku scenu Evrope. Činile su je Srbija, Crna Gora i dve autonomne pokrajine Vojvodina i Kosovo i Metohija.
Zastava SRJ je ostala ista trobojka kao u SFRJ – samo bez petokrake zvezde. Grb je postao dvoglavi orao u čijem su centru bili istorijski detalji sa grbova dve republike (četiri ocila dva puta i zlatni lavovi). Himna je ostala „Hej, Sloveni“.
